Hətta atam arxamca “Bizim otağımız belə yox idi. Bunu hər şeyi var, hələ də nə istədiyini bilmirik”, - deyə səslənərdi. “Kaş ki, mənim də bir otağım olmasaydı. Kaş ki, bizim də evimiz bir otaqlı olsaydı. Belə olsaydı, bəlkə o zaman bir yerə oturub söhbət edər, bir-birimizdən ayrılmazdıq”, - kimi fikirlər keçirdi ürəyimdən. Yeməkdən sonra atam divanda uzanar, televizorun pultunu əlinə alar, televizora baxardı. Məni yanına çağırıb, bir az söhbət edər, maraqlı bir şey izləyərdisə məni da yanında oturdardı. Əgər yerimdən qalxıb oynamaq, ya da söhbət etmək istədiyim vaxt yenidən “həbsxanaya” göndərilirdim. Bir gün başa düşdüm ki, susduğum zaman atamla daha yaxşı bir-birimizi başa düşürük. Bir gün susaraq özümçün yeni oyunlar kəşf etməyə başladım. İlk olaraq şəkil çəkməyə başladım. Atam çəkdiyim şəkilləri çox bəyənir “Bax, belə. Sakit- sakit oyna”, - deyirdi. “Son günlərdə mənim balaca balam özünü çox ağıllı aparır” - deyə anam məni bütün qonşularımıza tərifləyirdi. Çəkdiyim şəkillər