çoxaldıqca otağım dağınıq hala düşürdü. Anam “Otağını təmiz saxla!”, - deyə məni otağıma həbs edəndə, hardan başlayacağımı bilmirdim. Heç bir şey edə bilmirdim. Bir gün anam otağıma daxil olub “Bundan sonra sənə şəkil çəkməyə icazə verməyəcəyəm”, - deyə üstümə qışqırdı. “Susmağımı ağıllı olmaq kimi qiymətləndirən valideyinlərim, mənə şəkil çəkməyə də icazə verməsələr onda nə edəcəkdim?”, - deyə öz-özümdə düşünürdüm. Elə həmin gün bu düşüncələrimlə bir ailə tablosu yaratdım. Atam evə gəlincə münasib bir vaxt təyin etdim. Hər zamankı kimi yemək yedik və otağıma keçdim. Atam divana oturar-oturmaz çəkdiyim şəkli ona göstərdim. Atam şəkilə diqqətlə baxıb, bəyəndiyini söylədi. “Bu adam yəqin ki, mənəm”, - deyə mənə baxdı. Mən də “Yox bu kişi yox, yanındakı uşaq sənsən”, - deyə ona cavab verdim. O, da “Ola bilməz! Bu adam mənəm, bu uşaq sən, yanındakı qızda rəfiqəndir”,-deyə bir daha mənə baxdı. Mən atama həmin adamın mən olduğumu, o qızla, az yaşlı uşağın da atam və anam olduğunu dedim. Bu