zaman atam onları niyə azyaşlı çəkdiyimi məndən soruşdu. Mən də həyacanlı şəkildə ona danışmağa başladım: “Mən böyüyüb ağıllı-başlı adam olacağam. İş tapıb işləyəcəyəm. Siz isə yaşlanacaqsınız. Beliniz büküləcək. Qonşumuz Əhməd dayı və Rəhimə xala kimi kiçik uşağa oxşayacaqsınız. Mən işdən gəldikdə yorğun olacağam. Siz mənimlə danışmaq istədiyinizdə, iş yerində başım şişdiyindən sizinlə danışmağa taqətim belə olmayacaq. Siz mənimlə danışmaq istədiyinizdə mən “Çox xahiş edirəm, otağınıza gedin, dincəlmək istəyirəm”, - deyəcəyəm. Üstəlik “Hər şeylərini alıram. İsti otaqları da var, daha nə istəyirlər”, - deyə əsəbləşəcəyəm. Və... ” Bunları danışdığım zaman valideyinlərimin gözləri mənə zillənmişdir. Eşitdiklərinə inanmırdılar. Sanki məni qucaqlayıb, bağırlarına elə basmaq istəyirdilər ki, qiyamətə qədər durmadan danışsaydım belə, məni dinləməyə hazır idilər.