Mən anamı və atamı çoox sevirəm... Hər uşaq sevər anasını,atasını. Amma mən hamıdan çox sevirəm. Çünki biz imkansız ailəyik. Mən sizlər kimi deyiləm. Yox,məni pis başa düşməyin. Biz hamımız insanıq. Hamımızın problemləri,çətinlikləri olur...Amma mən həyata göz açdığım andan bəri tək problemim var. Özdə çox çirkli problemdir: PUL...Nə qədər balaca olsamda gördüm onun bütün çətinliklərini...Yadıma gəlir, bir dəfə evdə çox az miqdarda yemək qalmışdı. Atam da,anam da işsz idi. Demək olar ki,borc pul hesabına dolanırdıq. Mən məktəbdən evə gəldim, ayaqqabılarım cırılmışdı. Və çox ac idim. Anamın atama dediklərini eşitdim. O evdə ərzaq qalmadığını deyirdi. O an içəri girdim. Anam otur qızım sənə yemək verim dedi...Mən isə... Yox ana acmamşam hələ,dərslərimi hazırlayım sonra yeyərəm...Halbuki çox acmışdım. Tərslikdən məktəbdəki uşaqlar ayaqqabım cırılıb deyə mənə lağ edirdilər. Çox pis olmuşdum...Onlar hər dəfə yeni paltarlar geyinirdi. Yox,paxııllıq eləmirdim. Sadəcə mən də istəyirdim... Axı