Atam öldümü?… - Yox qızım. Atan bizdən uzaqlara getdi. Kiçik bir qayıqla. Bir sabah oyandığında atan gələcək və bizi özüylə aparacaq, mənim ağıllı balam. -Hara, ana? Nə vaxt? Ordada dostlarım olacaq? Ana, aya ana, gəlinciyimi də apararıq? - Hə qızım, vaxtı gələndə mən sənə deyəcəm. İndisə get yat. Sabah bizi yeni bir həyat gözləyir… Və mən 6 yaşım olandan inanadım bu yalana. bir sabah gələcək və anam məni- “Dur qızım, atan bizi gözləyir” – deyə durquzub, sahilə aparacaq… Dənizi elə sevirdim ki. Ona baxanda mənə elə gəlirdi ki, atam dənizin harasında bir yerdən məni görür. Dəniz dalğaları üstümə sıçrayanda, xəyalıma atamın saçımı sığallamasını gətirirdim. Əslində altı yaşlı xəyalımda, dəniz bizim evimiz idi. Elə bil atam otaqlardan hansındasa bir işlə məşguldur, işini bitirən kimim gəlib bizim yanımıza oturacaq. Bizdən uzaqlarda olduğunu qəbul edə bilmirdim içimdə. Amma anam demişdi, gələcək. Gələcəkdi… Uşaqlığımı bu yalanlara inanaraq atalı keçirtmişdim. Axı insana çox sevdiyi birinin