dərsdən qayıdanda tez dənizə də baş çəkirdim. Atam gəlirdi, amma yuxularıma. Bəlkə də içdən inanmaq istəmişdim bu yalana. “Gəldimi?” – deyə o qədər ayıldım ki, səhər yuxusundan… 15 yaşım olanda anam mənlə danışmağa qəra vermişdi. Yəqin ki, bu yalan bu vaxta qədər, həm də həddən artıq inanmağımdan qorxmuşdu. Bəlkə də mənə yalan dediyini bilsəm onu bağışlamayacağımı düşünürdü. Məni qarşısına aldı. Qabar bağlamış əlləri ilə bir az başımı oxşadı. Gözlərimə elə baxdı ki… - Bax qızım, yadındadırmı mən sənə “ Bir sabah oyandığında atan gələcək və bizi özüylə aparacaq” demişdim. Əslində… Susss… göz yaşlarımı heç saxlamadan anamın gözlərini içinə baxdım. Ardının gətirməsini heç istəmədim. - Ana mən yuxumda görmüşəm, gələcək, həəə. Gəmi hazır olan kimi. Atam məktubda da yazır. Ana, dünən gecə bir yuxu gördüm, amma məncə yuxu deyildi, lap həqiqi idi. _Atam bizə güllərdən çələng toxumuşdu. Saçımıza taxmaq üçün. mənə ağıllı qızım, az qalıb gəlib sizi aparacam deyirdi. Bu yalana inanırdım mı?