düşmürdü. Zərfin üstündə nə ad, nə ünvan vardı. Zərfi açıb məktubu çıxartdı. Məktubda onun iyi vardı. İllərboyu intizarını çəkdiyi, onu görmək üçün canını belə verə biləcəyi sevgilisinin iyi var idi məktubda. Başı dönməyə başladı, stulda oturub əlləri titrəyərək, məktubu oxumağa başladı: "Sevgilim, səndən ayrıldıqdan sonra nə bir kimsəni sevə bildim, nə də kimsəyə baxa bildim. Hər günüm digərindən daha ağır keçdi, çünki hər gün daha çox darıxırdım. Sənə kitabları dolduracaq qədər şeirlər yazdım. Yazdım, oxudum, ağladım? Hər gün yazdım, hər gün oxudum, illərboyu ağladım? Hər gecə səhərlərə qədər səni düşündüm, hər gecə sənin yanında olmaq istədim. Sənsizliyə lənət etdim, yuxuları haram bildim özümə. Bir gün hər şeyi dəyişdirəcək fürsət düşdü əlimə. Səndən çox uzaqlara getdim, bəlkə unudaram deyə. Amma tam tərsi oldu. Daha çox darıxmağa başladım. Səndən çox uzaqlardayam bəlkə, ancaq səni görmək üçün uzaqlardan gələ bilirəm. Həm də hər gecə. Səni sevir, seyr edir və sən yuxuda olarkən