İşini görüb qurtarmışdı.. Yorulmuşdu.. Tərləmişdi…
Rahatlamışdı.. Hal-hazırda dünyanın ən xoşbəxt,
ən zəif insanı idi… pəncərə açıq idi və gün düz
onu üstünə düşürdü. Birdən yadına düşdü ki,
çıplaqdı və üstü açıq qalıb. Utandı sanki.. Tez
yorğanı üstünə çəkdi. Gözü yanında uzanan, bayaqdan onunla eyş-işrətlə məşğul olan
fahişəyə sataşdı. Ağzıüstə uzanmışdı. İlahi, onun
bədəni yorğun olanda nə qədər gözəl olur..
Ağlından iyrənc – iyrənc fikirlər keçdi.. Üzündə
qəribə bir təbəssüm vardı.. Bir neçə dəqiqə
qabaq onun bu fahişəylə çıxardığı oyunlar indi ona iyrənc görünürdü.. İyrəndi özü – özünə.. Düşündü.. Görəsən mən neçənciyəm? Bu gözəl
bədən bu qədər kişiyə necə dözür? Görəsən
mənim öpdüyüm bədəni kimlər öpüb? İlahi, nə
qədər iyrənc! İstər – istəməz əli ağzına doğru
getdi. Sanki ağzı kirlənmişdi… Təmizləməliydi
onu.. Əlinin üstü ilə möhkəmcə ağzını sildi. O iyrənmişdi… Birdən dəhşətli bir əsəb gəldi. Bir az öncə
sevişdiyi qızı indi boğub öldürmək istəyirdi.
Kirliydi..