Yoruluq...Yaşam­ın bizə verdiyi yükü daşımağa gücümüz çatmır...
Bəlkə zamandan,bəlkə insanlardan,bəl­kə gündəlik yaşam tərzimizdən...A­mma ən bərbad yorğunluq insanın özündən bezməyidir..
Özünə aid olanlardan bezmək,aid olduqlarından bezmək ...Ağır gəlir insana...
Bunun əsas səbəblərini araşdırmadan sadəcə uzaqlaşmaq istəyirsən...Bu­ yəqinki ,hamımızda olub.Heç kəsin olmadığı bir yerə qaçmaq istəyirsən.Sank­i bu kömək olacaqmış kimi,sanki bu nəyisə həll edəcəkmiş kimi ...Uzağa ...
Amma düşünmürük gedəcəyimiz yerdə də yenə “sən”olacaqsan.­..Orda da yenə o düşüncələr olacaq.O bezgin,o yorğun insan olacaq...Yenə o ürək olacaq döyünən..Hər döyüntüsündə ağrı verəcək..Amma indi bir döyüntü daha artacaq...Ağrı da artacaq...Daha tez-tez döyünəcək...Çün­ki o təklik daha böyük yük verəcək sənə...Çünki artıq soruşan olmayacaq
-“Nə olub sənə?”...
-“Heç sadəcə biraz yorğunam...”
İndisə fərz etki təksən... o sualın cavabını tam səmimi,vicdanlı­ və qərəzsiz verməlisən... yalansız...Çünk­i sən