10 il keçmişdir. Gülüşün evindә Sevilin oğlu Gündüzün anadan olan gününü bayram edirlәr. Atakişi ilә Babakişi qonaqların arasındadırlar. Onların hәr iki-si artıq işlәyirlәr. Balaş, Dilbәr vә onun dostları – Әbdülәli bәy vә Mәmmәdәli bәy gәlirlәr. Balaş dalğındır. Gündüz atasını tanımır. Balaşın ariyası ikinci pәrdәdәki ariya kimi, dәrd, kәdәr obrazını tәcәssüm etdirir. Sevil gәlir. O, başqalaşmışdır, şәndir. Onda özünә inam hiss olunur. Sevil Moskvada oxumuş, kitab yazmışdır. İndi o, hәyatda fәal iştirak etmәyә hazırlaşır. Balaş bağışlanmasını xahiş edir. Lakin Sevil qәzәblә onu itәlәyir. O, doğma ölkәsindә әldә etdiyi sәadәt haqqında, yeni hәyat haqqında oxuyur. Bütün yaradıcılığı әrzindә F. Әmirovun vokal janrına marağı hiss edilir. Vokal janrları onun bәstәkarlıq hәyatında әsas yer tutmasa da, hәmişә bәstәkarın diqqәt mәrkәzindә olmuş, hәr dәfә bu janra müraciәti maraqlı bәdii әsәrlә nәticәlәnmişdir. Ü. Hacıbәyov vә xüsusilә dә lirik romanslar müәllifi A. Zeynallının ənənəlәrini