Ona, doğulduğumuz andan etibarən minirik və yellənirik yaşamağa başlayırıq... Uşaq ikən sürətli yellənirik deyəsən, ona görə də elə də çox şey görə bilmirik... Əllərimiz ilk olaraq göz yaşını kəşf edir... Sonra əllərimizi kəşf edirik gözlərimizlə, sonra ayaqlarımızı və daha sürətli yellənməyə yaşamağa başlayırıq... Bir də baxırıq ki, yıxılmadan daha sürətli yellənməyi öyrənmişik... Çox sevinirik və dünyanı, insanları öyrənməyə başlayırıq... Fəqət dünya xəyal qırıqlığına uğradır bizi... Yellənərkən qarşıda yaşıllıqlargözəlliklər, saflıqlar, arxada isə fabriklər, kirli-pasli şeylər görürük. Biz qabağa baxırıq, bəzilərinin gözü arxada qalır. Bir yandan da düşünürük, niyə kirli olan dünyanı bizim kimi bir ləyənə qoyub çimizdirmirlər? Ancaq sonra anlayırıq ki, kirli olan dünya deyil, insanların ürəkləri imiş...Bunu anlayanda, insan olduğumuza utanırıq... Sonra yavaş-yavaş insanlarla münasibət
qurmağa başlayırıq...Əvvəlcə dostluqları öyrənirik, həyatımıza məna, zövq qatır dostlarımız...