Hansımızsa yellənməkdən yaşamaqdan yorulanda, o birimiz onun yelləncəyini yelləməyə başlayırıq... Beləcə yıxılmaq təhlükəsindən xilas oluruq...Ancaq bu da uzun çəkmir... Çünki dost dediyimiz bəzi insanlar bizi o qədər kobud yelləyir ki, dəfələrlə yerə yıxılırıq... Fəqət bu yıxılmaqlar da başqalarına bənzəmir. Başqalarında yalnız dizimiz, əlimiz qanayırsa, dost yıxanda ürəyimiz qanayır... Sonra sevməyi öyrənirik... Xəyanət görürük... Sonra dostluğu öyrənirik... Aldadılırıq... Sonra qardaşlığı öyrənirik... Boş veririk... Sonra gülməyi öyrənirik... Bacara bilmirik... Sonra ümid etməyi öyrənirik... Bacara bilmirik... Sonra xoşbəxt olmağı öyrənirik... Yenə bacara bilmirik... Sonra qorxmağı öyrənirik... Və bunu bacarırıq!!! İki üzlüləri, üzsüzləri, fırııdaqçıları, sevgisizləri, qəlbsizləri gördükdə, sanki yıxlacaq kimi oluruq... Ancaq yenə insan övladının becərdiyi ümid ağacı dadımıza çatır... Yenə bir ümid... Hamı xoşbəxt olmağa, ümid etməyə, səbr etməyə çalışarkən, biz