Hamı sevinirdi. Mənsə… Axı bu bahar mənim üçün fərqli olacaqdı. Bahar gəlişi ilə mənim 18 yaşımı da gətirəcəkdi. Bu 18 yaş mənim həyatıma nələr gətirəcəkdi bilmirəm. Çünki sığındığım bu 18 illik dörd divarımdan , nəfəsinə qızınaraq valideynlərimin istisini almağa çalışdığım otaqdakı sobamdan, özümü zəngin hiss etdiyim əynimdəki nimdaşlardan, ailəm bilərək hər gün bir süfrəyə əyləşdiyim dostlarımdan əslində isə həmdərdlərimdən ayrılacaqdım. Hara gedəcəkdim? Kimə pənah gətirəcəkdim? Bilmirəm… Sanki iki qanadı sınıq amma yaşamaq eşqi ölməyən bir quşa bənzəyirdim. Yerdə uzanıb elə hey uçmaq üçün qanaq çalırdım. Nə fayda? Axı mənim qanadlarım sınmışdı. Nə anam vardı, nə atam. Bu fikirlərin içində boğulduqca amma özümdə güc tapıb fikirlər burulğanında nəfəs almağa başımı “havaya” çıxardıqca qulağımda cingildəyən səs məni oyatdı. Əziz balam niyə fikrə getmisən? Bu mənim tərbiyəçim idi….. Susdum. Axı nə deyəydim? O ki mənim nə deyəcəyimi bilirdi.Bir kəlmə dedi.Balam bir neçə gündən sona 18