yaşın olur. Sən buranı tərk etməlisən.Donuq baxışlarla müəlliməmə
baxdım. Anamın qoxusunu onda axtardığım qadına. Daha sən də olmuyacaqsan. Amma öyrənməli idim. Bu mənim həyatıma yazılan pozulmayan yazı idi. Soyuqqanlı olmalı idi. Elə bu anda dəhlizdə səs-küy qalxdı. Akifin ataaaaaaaaaaaaaaaa deyərək qışqırtısını eşitdim. Özümü dəhlizə atdım. Akifsə ata deyərək həyətə doğru qacırdı. Elə qaçırdı ki, qarşısına çıxan bütün maneələri dəf edəcək qədər güclü qaçırdı. Axı o ata həsrətinə son qoyacaqdı. Akifi son 6 ildə ilk dəfə belə sevincli görürdüm. Bura atılanda 2 yaşı heç olmazdı. Heç vaxt deyib gülməz, elə hey duyğulu baxışlarla gözünü bir nöqtəyə dikib sanki baxışları ilə taleyinə meydan oxuyardı. Amma bu gün sanki dünya onun idi. Sevnirdi. 8-ci doğum günü onun taleyini deyişmişdi. Atası gəlmişdi. Mən də sevinirdim. Menə 18 yaşım bədbəxtlik gətirsə də heç olmasa Akifə 8 yası xoşbəxtlik gətirməsinə sevinirdim. Heç olmasa mənim dərdimdə olan həmdərdlərimdən biri azalmış olaydı. Bəlkə