buna görə bu baharı bağışlaya biləydim. Akifin sevincini kənardan da olsa onunla bölüşməli idim. Mən də “sevinc qanadlarımla Akifin arxasınca qaçdım. Akif əllərini acaraq bütün varlığı ilə atasına doğru qaçırdı. Atası yerdə diz çökərək balammmmm deyə Akifi bağrına basmaq üçün qollarını açdı. Balacanın gözlərində yalnız atası idi. Qaçaraq atasının boynuna sarıldı. Atacan səni gözləyirdim, bilirdim gələcəksən. Bilirdim məni burda tək qoymayacaqsan. Geciksən də gəldin ata.Gözəl oğlandı həm də ağıllı oğlana oxşayır. Yəqin burda yaxşı tərbiyə veriblər – deyə bir qadın dilləndi. Akif atasının boynundan başını qaldırıb yanındakı qadına baxdı. Hər şey məlum idi. Atasının ikinci arvadı. Atasının artıq ailəsi vardı. Akifin əlləri boşaldı . Bərk –bərk tutub bağrına basdığı boyundan sürüşüb yanına düşdü kiçik qolları. Bir anın içində balacanın arzularını ayaqları altına qoyub tapdaladı bu qadin. Akif geri çəkilib dolmuşdu. Yox ata. Bəs anam? Onu tək qoydun? Buna necə insafın çatdı? Niyə axı? Bu