anda uşaqkən ona doğma olan şirin laylalarla onu buludlarda mışıl-mışıl yatıran bir səs Akifin qulaqlarını oxşadı. Balam əziz oğlum…Balaca çiyinləri üstə çevrilərək gördüyü qadını tanıdı. Bəlkə də tanımadı bilmirəm. Amma bilirəm ki, ana kəlməsini deyərək o qadına doğru qaçdı. Maşından düşüb balasını qucaqlamaq üçün tələsən qadına tərəf qaçırdı Akif. Amma nədənsə birdən dayandı. Onun bu sevincli addımlarını isə bu dəfə maşından boylanan kişi qırdı. Ana? Sən də .. sən də? Yox… Akif bütün varlığı ilə qaçıb bu mənzərədən canını qurtarmaq istəyirdi. Qaçaraq öz otağına getdi. 8-ci yaşının ona etdiyi bu hədiyyə çox ağır idi. Onu nə çiyinlərində , nə qəlbində , nə də ruhunda daşıya bilməyəcəkdi. Nə qəddarsan .. Kim qəddardır? Ya nə qəddardır? Həyat? Ad günü? Bahar? Yoxsa valideynlər? Əlbəttə…Akifi tək qoya bilməzdim. Qaçdım. Onu bağrıma basıb sakitləşdirməyə çalışdım. Həyatin qəfil zərbəsindən aldığı yaranı sara bilməsəm də heç olmasa varlığımla yanında olmağımla ona həmdəm olduğumu