qaçmasını dumanlı görürdüm. O, başımı dizləri üstə qoyub Pərviz, Pərviz deyə qışqırırdı. Onun mənim üçün bu qədər həyəcanlı səsini eşitmək çox xoş idi. Pərviz, Perviz ayıl, nə olar, ayıl. Onun necə də gözəl səsi var idi. Pərviz, Pərviz ayil. Yox bu onun səsi deyildi. Pərviz getmə nə olur qal. Pərviz səni… Pərviz, oglum ayil nehayət. ANA. Oğlum ayılmağ da bilmirsən. Saat 9-a işləyib, məşqə gecikirsən axı İlahi, Çox Dəhşətli bir yuxu. Məni tər basmışdı. Sanki bunlar yuxuda yox, real heyatda baş. verirdi. Çantami götürüb məşqə qaçdım. Çox sevinirdim. Sevinirdim ki, bunlar yuxuda baş verib. Nə qədər dəhşətli olsa da yuxu ele yuxu idi, real heyat yox. Bunun yuxuda baş verdiyi üçün sevincimin heddi-hüdudu yox idi. Sanki xoş günlərimdən birini yaşayırdım. Zala çatanda dostumu gördüm. Maşından düşürdü. Görüşdükdən sonra dediyi ilk cümlə məni yerimdəcə dondurdu: "PƏRVİZ DEYİRƏM VAXTIN VAR İDİSƏ MƏŞQDƏN SONRA BİRLİKDƏ SEMAŞKAYA GEDƏRDIK.."