fırlandı, sanki ruhum bədənimdən çıxmışdı. Mənim özümə gəlməyimi gözləməyib oğlan yenidən soruşdu: „Daha nə istəyirsən?" Daha nə istəyə bilərdim ki,.. Son dəfə qızın gözlərinə baxaraq „heç nə" dedim… Üstüdən bir neçə gün də keçdi. Qızı unuda bilmirdim. Onun başqasına məxsus olduğunu qəbul edə bilmirdim. Həyat mənə cəhənnəm görünürdü. Hər gün stress, hər gün sıxıntılı anlar, hər gün fikir, xəyal. Məşqdən ayrıldım, dostlarımdan uzaqlaşdım. Bütün günümü onu bir dəfə görmək üçün keçirirdim. Düşünürdüm ki, yaxınlaşmasam da heç olmasa onu uzaqdan da olsa görməyim mənə bəs edər. Onu izləməyə başladım. Nişanlısı hər gün gəlib onu dərsdən götürür, bir neçe saat gezirlər, axşam isə evinə yola salırdı. Onların necə görüşdüklərini, necə qucaqlaşdıqlarını, necə opüşdüklərini hər şeyi, hər şeyi görürdüm. Onu xeyalımdan çıxara bilmirdim. Onu hər an görürdüm, o, isə məni görmürdü. Onu hər an izləyirdim, o, isə hiss etmirdi. Onu hər an sevirdim, o, ise bunu bilmirdi. Belə də dəhşət olar. Hardan