cıxmışdı. Qan isə su kimi axırdı. Havanın insanı donduracaq şaxtası belə qanımı dondura bilmirdi. Amma döyüşməyə borclu idim. Əks halda heyatımın sonu olacağdı. Bir neçə zərbə. ikisini də yıxdım. Onlar hamısı birlikdə hücum edib məni döyməyə başladılar. Artıq gücüm qalmamışdı. Özümü müdafiə belə edə bilmirdim. Qızın yanğılı səslə „bəsdir, qurtarın, onu oldürəcəksiz" deməsi mənə əlavə güc verdi. Onun mənim döyülməyimə biganə qalmaması məni sevindirirdi. Son gücümü yığıb döyüşməyə başladım. Yalnız o qız üçün. Yalnız həyatım qədər sevdiyim qız üçün. Amma qanımın su kimi axmasi, çox güclü zərbələr qəbul etməyim, əllərimin sıradan çıxması döyüşümə öz təsirini göstərirdi. Hətta dünyalar qədər sevdiyim qız üçün belə vuruşmağa taqətim qalmamışdı. Bir zaman çoxlarına vurduğum qoşa təpiyi bu dəfə mənə vurdular. Təpiyin biri sifətimdən tutdu. Zərbə ilə divara dəydim. Qarşmda bayaq mənə bicaq vuranın yenidən bicağı götürərək üstümə yürüməsini gördüm. Artiq gücüm sıfıra bərabər idi. Reaksiya