Fatihəni oxuyub qurtarmışdım ki, yanımda qızı gördüm. Sən demə bu gün oğlanın ad günü imiş. Qız da ona görə oğlanın qəbri üstünə gəlibmiş. „Elə bilirsən bu duani oxumaqla günahların bağışlanacaq. Yox bağışlanmayacaq. Sən bağışlanmaz günah elədin. Sən bir-birini sevən 2 insanı ayırdın" deyərək yaxamdan tutub məni silkələdi və sinəmə 2 yumruq vuraraq göz yaşları icində başını sinəmə qoydu. Özüm də bilmədən onu qucağladım. Bəlkə də nə zamansa buna görə hələ həyatımda sevinmədiyim kimi sevinərdim. Amma indi sevinə bilmirdim. O, haqli idi. Mən onları ayırdım. Bəlkı də mən o vaxt davaya girişməyimleə səhv etdim. Qiza əl qaldırsalar belə bəlkə də bununla qurtaracağdı. Ən azından . Artiq nə etmək olardı? Olan olmuşdu. Onun basını qaldırıb yaşlı gözlərinə baxaraq „ bağışla, sizin bir yerdə olmanız üçün həyatımı belə verərdim, bağışla məni, mən çox təəssfülənirəm, bağışla" deyib alnından öpdüm və bir daha geri baxmayaraq getdim. Onun arxamca baxdığını hiss edirdim, amma dönüb baxmadım. Özümü