edirdi. Onun isti nəfəsi şüşədə par yaradırdı. Və sanki nəfəsi ilə şüşəyə yazırdı: Mənə necə də sənsizlik ağırdı, hər şeyimi qurban verərdim, yenidən səni görmək üçün, yenidən səni qucaqlamaq üçün, ya məni də özünlə apar ya da qayıt!!! Birdən şüşənin əks tərəfində oğlanın adı yazıldı. Bu o idi- sevgilisinin onu çağırdığını hiss edərək dayana bilməmişdi. Oğlan uşaq kimi, sevinir, qışqırırdi, bu ondan asılı deyildi. Şüşənin əks tərəfində damcılar əmələ gəlirdi ki, bu da qızın göz yaşını əks etdirirdi. Bu dünyanın ən saf, ən təmiz sevgisi idi. Bunu sözlərlə başa salmaq qeyri- mümkün idi, bunu hiss etmək lazım idi. Sanki bu mələyin insana qarşı olan sevgisi idi. Şüşədə kiçik naxışlar əmələ gəlməyə başladı ki, bu da qızın gözəlliyini əks etdiridi. Həmin gözlər idi ki, oğlan sonsuzacan baxmaq istəyirdi, həmin dodaqlar idi ki, toxunmaq istəyirdi. Ancaq şüşəyə toxunanda o yalnız buz kimi şüşəni hiss edirdi. Nəyə görə dünya belə haqsız və qəddardır? Bir-birini dəlicəsinə sevən bu iki gənc