Min il bundan qabaq ayrılmışıq biz.

Halal yolumuz deyişib, nese
Çaşmışıq, biz özge yoldan getmişik.
Belke min il qabaq sehv düşüb nese,
Minillik bir sehve qurban getmişik.

Deyişib yerini belke qış – bahar,
Qarışıb dünyanın şeheri, kendi.
Belke öz betninde
ögey analar
Ögey balaları gezdirir indi.

Ömrüm başdan- başa yalandı belke,
Taleyim başqaymış doğrudan ele.
O yoldan öten qız
anamdı belke,
Belke de, oğlumdu bu oğlan ele.

Bu yalan ömrümde
gören sen nesen?
Belke heç sevgilim deyilsen menim?
Anamsan,
bacımsan,
nenemsen, nesen?
Birce allah bilir, neyimsen menim.

Bizi kim addadar bu ayrılıqdan,
Çatmaz dadımıza
ne yol, ne körpü.
Ölüsen,
dirisen,
her nesen, dayan!
Dayan, heç olmasa, elinden öpüm......

Deyirsen: “ Ölüyem, ölünü öpme.......””
Elimin içinde
soyuyar elin.
Deyirsen:” Sen allah, elimi öpme,
Elimden, deyesen, qan iyi gelir...!