kimi
müsibətləri dözümlülüklə qarşılaması, amma
naməhrəmlər qarşısına hicabsız çıxarılmasına
müqavimət göstərməsi nümunəvidir. Xanım
Zeynəb (s.ə)-nın layiqli davamçıları olan
namuslu Azərbaycan qadınları və onların
qeyrətli ərləri də şura hökumətinin anti-hicab
kampaniyasına başqa cür reaksiya verə
bilməzdilər. Kommunistlərin qadınlar
siyasətində mühum yer tutmuş Ayna Sultanova
yazır: “Çadranı atmış qadınların məsxərəyə
qoyulması və onların ünvanına nalayiq sözlərin
səsləndirilməsi halları kütləvi xarakter aldı.”[2]
Başqa cür ola da bilməzdi. Çünki ana örpəyin
müqəddəs anlam daşıdığı bir xalq üçün, pul və
vəzifə müqabilində bu anlama xəyanət etmiş
qadınlar acı istehza hissindən digər bir hiss
doğura bilməzdi. Qeyd etmək yerinə düşər ki,
Azərbaycanda anti-hicab zəhərli zehniyyətini
meydana atmaqla kommunistlər yenilik
gətirmədilər. Belə ki, hələ XIX-cu əsrdə Mirzə
Fətəli Axundov və Mirzə Şəfi Vazeh kimi
materialist düşüncəli yazıçı və şairlər öz