cizma-
qaralarında hicabı atmağa dair çağırışlar
edirdilər. Lakin onların çağırışları nə ziyalı
təbəqə, nə də ki, sadə xalq arasında nəinki
rəğbətlə qarşılanmamış, ümumiyyətlə ciddiyə
alınmamışdır. Bu uğursuzluqdan dərs alan
islamofoblar anlamışlar ki, Azərbaycan
qadınlarının başlarından hicabı yalnız zor gücü
ilə çıxarmaq mümkündür. Dinsizlərin iqtidar
başına gəlməsi onlara bu işdə məhdudiyyətsiz
imkanlar yaratdı. Amma bu da onların işinə
yaramadı. Rəsmi statistikaya görə, 9 illik
(1920-1929) anti-hicab təbliğatı ərzində cəmi
270 minə yaxın Azərbaycan qadını hicabı
əynindən atmışdır.[3] Bu isə qadınların ümumi
sayından heç 30%-i təşkil etmirdi. Anti-hicab
kampaniyası xalqımızın milli-mənəvi adət-
ənənələrinə o qədər zidd idi ki, hətta sağçı
yönümlü kommunistlər belə ona gizli, bəzən isə
açıq şəkildə müxaliflik edirdilər. Ordubadın ünlü
kommunistlərindən biri öz həyat yoldaşına anti-
hicab iclasında özünü necə aparmasının
gərəkliyinə dair yazırdı: “Əgər səni