Ondan ayrilmagimdan 2 il kecirdi. Amma men buna ayriliq deye bilmirdim. Onu cox sevirdim, o da meni onu sevdiyim qeder sevirdi. Bizi lenet olasi pul, var-dovlet ayirdi. O cox imkanli idi. Bu cur soz-sohbetler ve aileler bizim bir yerde olmagimiza engel oldu. Ondan sonra her sabahi onsuz acmaga basladim.Bir gun berk xestelendim, xestexanaya dusdum, hekimler problemin ureyimde oldugunu soyledi. Apresiya olunmali idim, eks teqdirde yasamaq sansim yox idi. Amma apresiya ucun lazim olan basqa urek yox idi, kim ureyini mene feda ede bilerdi ki? Umidsizlik icinde yatagimda son gunlerimi yasayirdim.Amma bu son gunler menim ucun sirin gunler kimi kecirdi. Cunki her animi onu dusunerek kecirirdim. Butun gun dusunurdum, goresen o hardadir, ne edir, kiminledir, onu incitmirler ki? Sanki urek xestesi deyilem, sevgi xestesiyem. Sanki problem ureyimde yox ruhumdadir, sanki meni inciden ureyim deyildi, sevgilimden ayri qalan gunlerimdir. Onu son defe gormek isteyirdim, son defe opub, ona gulumseyib,