huşusuz yatırdı, lakin bir az yaxşılaşdı...Onun yanına bir-bir getmeye icaze verdiler, bütün aparatların ve hekimlerin içinde, orada, xestexana yatağında uzanmışdı...Anam ağlayaraq çöle çıxdı. Bacımın yanına girmek üçün 2 deqiqe izn verdiler. -Can bacım, necesen? Dünen axşam yaxşı idin....Ne oldu? Cavab verdi: -İndi, elhemdulilleh yaxşıyam! -Elhemdulilleh, amma ellerin soyuqdur....-bu zaman dizine toxundum ve o kenara çekildi...- oy, bağışla, incitdimse... -Yox, incitmedin! Amma Allahın dediyi haqqda fikirleşdim:"Ve qıçı-qıçına dolaşacağı zaman, Aparılacağı yer Rebbinin hüzuru olacaqdır (ey insan)! (Qiyame, 29-30)...dua et menim üçün, belke tezlikle menim üçün axiretdir, yolum uzundur... Dediklerinden sonra gözlerimden yaşlar axmağa başladı, bilmedim harda idim ve hardayam... O qemli günde güneş batarken bütün evde sükut var idi, o zaman xalam qızı otağa daxil oldu. Çox insan geldi.................................. Bacım ÖLMÜŞDÜ! Bacım ÖLMÜŞDÜ! -Aman Allahım, men hardayam, bu baş