Sen yoxiken men qizindim oduna sonsuz umudlerin... Gozlerim dikildi hesret qoxulu yazilarima,sildim goz yasini aglayan ureyimin... Baxdim qemli-qemli yariqaranliq otagima ve birde senden yazmaqdan bezmeyen deli varligima. Men her gece aglatdim hezin mahnilari,qelbimi daglayan sessiz feryadima. Sen yoxiken men dusundum seni duygularimin en uca zirvesinde. Men esqin denizinde yelkenli bir qayiqda firtinaya dusdum sensiz. İtirdim sahilimi, duman oldu her teref,yoxoldum tenhaliqda qaldim kimsesiz.
Sen yoxiken men axtardim yaxinlari uzaqlari,yalvararaq opdum ovuclarima yagan yagislari... Kuleklere yalvardim ellerim olsun, oxsasin mensiz qalan ipek saclarini.
Sen yox iken men de yox oldum. Yoxlugunda eridim men sen oldum. Hesretin her gununde yalan oldu yasamagim. Subhelere esir oldu bu dunyada olmagim. Yasamaq nefes almaq deyil gulum, yasamadim men, yoxlugunda nefes aldim. Bir noqteye dikilib qalan, her an seni xatirlayan, canli gozlu heykel oldum men...

Sen yoxiken... pencereden