zaman...bir daha geri qayıtmayacaq şəkildə irəliləyən zaman.Zaman çox şeyləri geridə qoyur.Amma eyni anda da zaman yaraları sağaldır! Zaman mənimlə də çox oynadı... Mənə qarşı xoş və acı zarafatları oldu bu zamanın!.. Məni içərisində, zamanın özündə qeyb olmağıma səbəb oldu bir anliq... Bir anlıq zaman məndə durdu! Nə geriyə, nə də olması gərəkdiyi kimi irəliyə davam etdi zaman! Məni də çaşdırdı, dondurdu, bir anlıq fikirlərə qərq etdi. Məndən saatı soruşdular, amma mən cavab verə bilmədim. Axı zaman mənim üçün durmuşdu. Heç nə bilmirdim, düşünə, hərəkət edə və nələrisə anlaya bilmirdim.

13 yaşımdan bu yana bir quyuya atılmış kimi idim sanki. Sanki hər şeydən xəbərsiz o saf uşağı bir andaca ondan da xəbərsiz həyatın özündən oğurlayıb qaranlıqlara qərq olmuş bir quyuya atdılar! Hər şey də ondan sonra başladı! Məni o quyuya atıb çıxa bilməməm üçün də ağzını möhkəmcə bağlayıb açarını özləri ilə apardılar!

Nə vaxt qayıdacaqlarını belə demədilər! Bir daha gözlərim nə vaxt işığı