görəcəyini belə demədən getdilər! Axı heç olmazsa bunu bilmək mənim haqqım idi, o qaranlıqda bir ümidim olması, o ümidlə yaşaya bilməm üçün mənə ən azından o bir kəlməni borclu idilər! Ehhh nə isə... Bütün hər şeyimi əlimdən alıb getdilər! Məni gözü yolda qoyub qaçdılar!.. Nəfəs ala bilməm üçün belə bir şans qoymadan getdilər! Zaman hər şeyi bir anda aldı əlimdən! Bu nə vaxtsa qaytarıla biləcək borc deyil də, oğurluq idi! Borc olsaydı sevə-sevə verərdim... Ama oğurlamağa haqqın yox idi!
Zaman, sən niyə məni bir anda nəfəssiz, havasız buraxdın? Axı boğulurdum... Düşünmədinmi ki, bu ürəy ona dözə biləcəkmi?..
Sənə çox qırğınam zaman! Məni sənsiz qoyub atdığın üçün, özünü məndə dondurduğun üçün!

Ama artıq səni hardasa anlamağa və hardasa hətta bağışlamağa başlayıram, çünki o quyuya doğru yaxınlaşan ayaq səslərini eşidirəm... Və inanıram, ümid edirəm ki, bu sənsən! Axı mənim yerimi bircə sən bilirsən... Səni gözləyirəm, gəl çıx!.. Özünü mənə yenidən sevdir! Zaman, səni gözləyirəm,