Salam, əzizim! Səhər havanın xoşluğu səni
xatırlatdı mənə...
Birlikdə keçirdiyimiz günləri xatırladıqca hava da
getdikcə dəyişməyə başladı. Yağış yeri göydən
axıb damla-damla torpağa qovuşan sulara qərq
etdi. Vaxt var idi biz o yağışın sevincində
çimirdik... Əfsus ki, indi bu yağışın damımızı
tıqqıldadmasını seyr etməkdən başqa bir çarəmiz
yoxdu. Təəssüf edirəm ki, damlalar çuxurlara
qovuşsa da bu gün bizim görüşümüz baş tutmadı.
Gündüzlə gecənin həsrəti qədər böyük oldu
ayrılıq. O ilk ad günü sevincində mən belə xəyal
etməmişdim, düşünmədiklərimi, beynimin
yazdıqlarından başqa bir yazını yaşamaq da ağrı-
acı verir mənə. Gerçəkləşməyən xəyallarımız
yolumuzu ayrı saldı. Xatırlayırsansa bizi bir edən
də elə o xəyallar idi. “Hüseyn Cavid” bağının o
kiçik ağac kötüyü qədər heç nə məsud edə
bilməzdi məni. Elə indi də elədi, Püstə. Bilirsən nə
xəyal etdim bayaq. Gözəl bir doğum günü xəyal
etdim...Bütün maneələrə baxmayaraq xoş bitən
bir günü həsrətlə anıram