indi....
Məkanımızı dəyişdik. Qoca bağban qovdu bizi
oralardan. Doğulmamış xəyallarımızı öldürdü.
Qovmasaydı kim bilir daha hansı xəyallar yol
tapardı qəlbimizə. Bağban bizi qovdu, biz də
içimizdən xəyalları. Beləcə ayrı düşdük. Amma
uzun çəkmədi ayrılıq. Çox da uzağa getmədik,
qorxduq taleyimizin hökmündən. Yolların məsafəsi
də nələrinsə param-parça olmasına, qırılmasına
təkan idi.
Yenə o bağın qarşı tərəfindəki oturacağda
yaşadıq ən məsud anlarımızı. Yediyimiz noxudlu
perajkilər mənim evimdə yemədiyim ən dadlı
yemək idi. Üstündən semiçka çırtlayıb ətrafı
zibilləmək isə bir ayrı həzz idi. Özüdə qorxudan
gəbərə-gəbərə...Ordan da qovsaydılar o bağdan
tamamilə ayrı düşəcəkdik, elə bəlkə də bir-
birimizdən də...
....Həvəslə sənə aldığım hədiyyəni açanda
üzündəki sevinc mənə qürur oldu. Deməli səni
tanımışam. Heç düşünmədim seçimim üçün.
Yaxınlaşdım bir kitab mağazasına və heç
düşünmədən, tərəddüdsüz seçim edib çıxdım...
Mən həmişə mənə hədiyyə