amil səmimi seçim etmək və
dəyərlərimizi, kimliyimizi və vicdanımızı
qorumaqdır. Kiminsə “şirin dil”inə, xoş sözünə,
“fantaziyasına” aldanmağın bədəli isə çox ağır
olur. O qədər ağır ki, sonradan həmin insanı nə
İstanbul qəbul edir, nə də Kiyev.
Səmimi deyim ki, bu mövzuda qızları da
günahlandırmaq niyyətindən uzağam. Çünki
“Fatmagülün suçu nə?” “Aşk-ı memnu”, “Aşka-
sürgün” serialı ilə böyüyənlər bir abi görən kimi
bu filmlərin qəhrəmanına çevriləcəklərini
düşünürlər. Ancaq sonluqda ya “Fatmagülün”
aqibətini yaşayırlar, ya da “Bihtər”in.
Seriallardakı fantaziyalar, romantik səhnələr,
duyğusal anlar elə televiziyanın mavi ekranında
qalır. Televizoru söndürəndən sonra isə reallığın
gözünə dik baxmağa məcbur olursan. Reallıq isə
odur ki, biz bizim olmayan hər şeyə sahib çıxırıq.
Hər şeyə özümüzdən başlasaq, ilk növbədə
özümüzü sevsək, hər kəs də bizi sevər.