heç kim bilmir dərdimi..
anlamır düşüncələrimi.. ya da fikirlərimi..
hər gecə özüm özümlə danışıram,
ikinci şəxslə danışırmış kimi..
ona suallar verirəm düşüncələrimlə bağlı..
sonra da verdiyim suallara tək-tək cavablar..
sanki O söyləyirmiş kimi..susuram bəzi suallarımın cavabında..
sanki susmaq cavabmış kimi..
susmalarım aparır məni yenidən ən başa..
başlanğıc nöqtəmlə bitiş nöqtəm eyniləşir..
düşüncələrim birləşdirir bu nöqtələrimi..
ümidsiz ürəyim başqa nöqtəyə qaçmaq istədiyi halda..eçkim anlamır dərdimi..
çünki bilmir düşündüklərimi..
hardan biləcəklər ki, dilimin düşüncələrimə xəyanət etdiyini..
ya düşüncəmin tam əksinə getdiyini, ya da sadəcə susduğunu..
əslində dilimin də günahı yoxdur susduğu üçün..
bəlkə də adi susqunluq deyil onun susqunlu�u..
o da susaraq qarşı çıxır, üsyan edir hərşeyə..
çünki dilim hər susanda bir yeni fırtına daha qopur içimdə..və hər fırtınamda bir mən daha itir dərinliyimdə..
hər itirdiyim bir məndə daha da böyüyür