bu yaşananlardan sonra geridə qalan tək gerçək onlardır.Nə qədər inkar etsən də,yaşanmadı desən də.Mənim hisslərim axı gerçək idi deyirsən...Doğurdan da onlar gerçək idi.Çünki özünü sən yaxşı tanıyırsan.O yox...
Amma,
İlk deyil bunlar,əlbət ki son da olmayacaq”Yalnızlıqla köhnə dostam,heç bir ayrılıq yıxa bilməz məni.Sadəcə yoruldum yenidən başlamağa” deyirsən.Başqa biri ilə ən başdan başlayırsan və yazılmış oxşar ssenari fərqli bir aktrisa və ya aktyor ilə oynanırmış kimi davam edir.Və yenidən,yenidən,yenidən...

Əgər Cəfər Cabbarlının “Oqtay Eloğlu” faciəsini oxumamısınızsa,sizə məsləhətim.O əsəri bir oxuyun.Amma heç vaxt Oqtaya bənzəməyin.Çünki o asan yola qaçdı.Sevdiyini də,özünü də bu həyat qarşısında aciz vəziyyətə saldı.Siz belə etmiyin.Çünki həyat sınağa çəkir bizi.Dözün sadəcə.Mən də belə eliyirəm.

Səbr...səbr...səbr...