Təklik...Bəzən gözəl səslənir bu söz mənim üçün evdə tək övlad olmaq istəyən eqayist uşaqlar kimi,zirvələri tək fəth etmək istəyən cəsarətli insanlar kimi və ya insanlardan qorxub təkliyi sevənlər kimi.Amma heç düşünməmişdim birdən həqiqətən tək qalsaydım necə olardı həyatım?
Anam və atam həyatımın ayrılmaz və ən dəyərli varlıqları...Bəs mən onlarsız – tək necə qurardım həyatımı? Dostlarım – mənə ən pis və ən yaxşı günümdə dəstək olan yaxınlarım...Mən onlarsız –tək necə aşa bilərdim bütün çətinlikləri? Tək qalsaydım hər yıxılanda kim əlimdən tutub qaldırardı, ən qəmgin vaxtımda kim güldürərdi üzümü, nailiyyətlərimə kimlər sevinərdi, irəliləyişlərimə kimlər paxıllıq edərdiki məndə olan mübarizə əzmini daha da gücləndirsinlər?
Amma bir dəyişməz həqiqət də vardırki ağladan da ağlıyan da məhz insanlardır.Bir-birinə xoşbətxçilik və ya bədbəxtçilik gətirən yenə insanlardır.Ona görə də bəzən tək qalmaq hər bir pislikdən uzaq durmağıma kömək edə bilər. Təklik bəlkə də insanlardan uzaqlaşıb