həyat oyununa bir az tənəffüs vermək kimi görünsə də mənə başqalarına passivliyim kimi görünər, içimdəki şübhələrdən qurtulmaq üçün tək qalsam başqaları geri çəkildiyimi düşünər, insanlardan tamamilə uzaqlaşıb tək qalsam o zaman bunu mənim tənəzzülüm hesab edərlər,gülərlər mənə.Mənə isə bu qədər yaşanan təkliyim dərs olar,nəticələr çıxardıb hər kəsi tanıyaram,ən sonda gözlənilmədən qələbə çalaram və bu zaman mənə gülənlərə tək gülən mən özüm olaram.Necə deyərlər yaxşı gülən sonda gülər...
Tək qalsaydım dostum dörd divar,soyuq döşəmələr,təkliyimi isidən bir fincan çay və qələmim olardı.Qələmimlə təsvir edərdim təkliyimin gözəlliyini.Yazardım səhər-axşam sevgilisini təsvir etməkdən yorulmayan dəli şairlər kimi.Hərdən özümü günahlandırardım etdiyim səhvlərə görə.Təklik isə həyat məhkəməsindəki ədalətsiz hakim olardı mənə.Məhkum edərdi məni həmişəlik tənhalığa.Tək qalsaydım anlıyardım dostluğun qiymətini.Sadiq dostlarım axı hər zaman mənimlə olmalıydı.
Əgər yoxdurlarsa və mən təkəmsə