Evə qayıtdım. Güzgünün qarşısında üstümü dəyişdirərkən sinəmdə ürəyimin olmadıgını gördüm. Dəhşətə gəldim, bir daha yoxladım yox idi, yerində dərin bir boşluq var idi. Heyrətdən donub qalmışdım. Tez geyinib, 1 saat əvvəl şəhərdə gəzdiyim yerlərə qayıtdım. Ətrafı yoxlamaga başladım. Canım çox agrayırdı. Tapdım ürəyimi amma tapdalanmışdı, əzilmişdi dözülməz agrıları vardır. Götürməyə belə cəsarət edə bilmirdim. Götürdüm onu yerden, ellerim tir tir əsirdi. Evə qayıdarkən, bütün yolu beynimdə müxtəlif fikirlər gəzirdi. "Ürəksiz Necə Yaşayacam?" "Yenidən necə sevecəm?". Birdən məndən nə hiss etdiyimi soruşsalar nə deyəcəm? Ürəyimin olmadıgını??? Özümü qınayırdım. Bir ürəyə belə sahib çıxa bilmədim. Necə bu qədər məsuliyyətsiz ola bilərəm? Elə bu fikirlər içində gözüm birdən yolun kənarındakı magazaya sataşdı. Və tez oraya gəlib magazaya girdim. Satıcıya yaxınlaşıb soruşdum. " Bagışlayın siz ürək satırsınız?" Satıcı bir ana nəvazişi ilə mənə baxdı. "Hər cür ürək satırıq ama sənə lazım