olan ürəkdən bizdə yoxdu." Bir daha mənə nələrisə xatırlatdı. Çölə çıxdım. Soyuq külək sinəmdəki boşluqdan içəri daxil olub, ordanda bütün bürüyürdü. Soyuq dözülməz idi, donurdum. İki əlimlə boşlugu baglamaga çalışdım ki, girməsin. Ama mümkünsüz idi. Çox agrınırdım. Yenidən evə qayıtdım. Artıq gec idi. Yatagımda uzandım. Həmişə üzü üstə yatmaga adət etmişdim. Ama bu dəfə agrıdan yata bilmirdim, tez çevrildim. Bütün yatagım qan içində idi, gecəni yata bilmirdim. Əllərimlə bu boşlugu sarımışdım. Səhər açılar- açılmaz tez qalxıb geyindim. Bir daha güzgüyə baxdım. Çox solgun bir simam qalmışdı. Cismən çox kiçilmişdim. Mən artıq ruhən yox idim. Ama belə olmazdı. Çarə tapmalı idim. Ürəksiz heç vaxt yaşaya bilməzdim. Vaxt itirə bilməzdim. Evdən tez çıxdım. Sanki yoldan keçənlər hamı mənə baxırdı, artıq gücüm qalmamışdı. Mən ürəksiz yaşamagımı özümə bagışlaya bilməzdim. Yaxınlıqdakı agacın altında oturdum. Birdən titrək bir səs eşitdim. Bu yanımda oturan yaşlı bir qocanın səsi idi. "