yerimden qalxib dayanacaqda avtobusa minen bir orta yasli xanima ye vermisdim . Eve gedirdim artiq. Catarken dayanacaqda iki sevgili el elese tutmusdular. Men duserken ikisinin qacaraq mindiyini gordum. Bos yerde eylesdiler. Qiz basini oglanin sinesine qoyub fikire getdi. yeqin ki, yollari uzaq idi! Sonra avtobusda ayaq uste duranlara baxdim. Coxu yasli orta yasli insanlar idi. Bir az dusundum saatlar evvel yasadiqlarima nezer saldim ve gordum ki ,bu ele bir ucurumdur ki ,bunun qarsisinda ne men ne de bir basqasi dura biler. Ancaq bir tufani ki insanin ozu yaradib ozunu mehv edirse yeqin ki,bunun neticelerine de ele buna sebeb olan o insanlarin ozleri qatlanmali olacaq.
-Derin bir konks otrurerek evime dogru gedirdim,gederken bele gelecek haqda fikirlesirdim ve bize oyredilen heyati gore bilmemeyin boslugunda itib-batirdim ...