qorumaqdır. Kiminsə “şirin dil”inə, xoş sözünə, “fantaziyasına” aldanmağın bədəli isə çox ağır olur. O qədər ağır ki, sonradan həmin insanı nə İstanbul qəbul edir, nə də Kiyev. Səmimi deyim ki, bu mövzuda qızları da günahlandırmaq niyyətindən uzağam. Çünki “Fatmagülün suçu nə?” “Aşk-ı memnu”, “Aşka- sürgün” serialı ilə böyüyənlər bir abi görən kimi bu filmlərin qəhrəmanına çevriləcəklərini düşünürlər. Ancaq sonluqda ya “Fatmagülün” aqibətini yaşayırlar, ya da “Bihtər”in. Seriallardakı fantaziyalar, romantik səhnələr, duyğusal anlar elə televiziyanın mavi ekranında qalır. Televizoru söndürəndən sonra isə reallığın gözünə dik baxmağa məcbur olursan. Reallıq isə odur ki, biz bizim olmayan hər şeyə sahib çıxırıq. Hər şeyə özümüzdən başlasaq, ilk növbədə özümüzü sevsək, hər kəs də bizi sevər.