Bir zamanlar bagdadi acliq, qitliq
basina almisdi. Hamidan pis eziyyet
ceken ise hamballar idi. Bir hambal
yolla gederken burnuna corek iyi
gelir, corek bisirilen eve yaxinlasir:
"Allah yolunda bir tike corek verin.
Nece gundu bir loxma da agzima
corek deymeyib."
Tendirin basindaki qadin teze
corekleri qizina uzadir:
"Apar ver o hambala, qizim."
Qizcigaz corekleri qatlayir ve
hambala verir. Hambal sevincinden
az qala havaya ucurdu. Evine teref
suretle istiqamet alir. Kim bilir nece
gunluk acligini unudacaqdi. Ele bu
an qarsidan gelen bir kisinin hirsli
cagirisi onu durdurdu.
"Tez de gorum bu corekleri hansi
evden aldin?"
Hambal geriye donub:
"O deeey, o evden"
Kisi hirsli-hirsli basini yelledi:
"Yanilmamisam, bele bir zamanda
basqa kimin evinden corek cixar
ki?"
Eve catar-catmaz sorusdu:
"Kim verib hambala coreyi?"
Evin xanimi qorxudan qizini
gosterdi. Dusundu ki, qizi kicik
oldugu ucun ona yazigi geler,
doymez. Amma shukursuzluk ve
azginliq bu kisinin