Bir qatar var, arzularıma ən yaxın, mənə ən uzaq stansiyada. Hələ yeni başlamış səyahətim. Arzularım hər gün daha böyük, xəritəm hər gün sıfırlanmışa bənzər bir böyüklükdə. İtməz məqsədlərin bitməz səmasına ulduzlardan ən gözəl bürcün naxışı, mənim xəritəm, hər gün daha gözəl. Bu gün, bir ulduz daha əlavə etdim. Yuxusuz gecələrimin saat yoldaşı olan kofemdən bir qurtum alıb, sətirlərə fərqli bir ton qatdım. Hüzuruma düzdüyüm hər cümləyə söz-söz sual verdim. Söhbət etdim, yazmadığım sətirlərdən soruşdum, yarımçıq qalmış kitablarım içimi titrətdi. Yarımçıq hər kitab, yarımçıq qalmış məqsəd. Bir qatar var, iki il öncə yola çıxmış, zamanın axışında karantinə düşmüş, donmuş relsləri. Bu gün, hislərin danışdığı, sərnişinlərin söhbətinə qaldığı yerdən davam etdiyi gün.
Son zəngin son səsi ilə bərabər vaqona daxil olan boz əlcəkli müəllimin, beş dəqiqəlik söhbətə əsrləri sığdırması. Yazıçının, zaman anlayışının böyüklüyünü dərk etdiyi səhnə. Bugün, iki il daha yaşlı, iki yuxu daha müdrik.