işinə
Qapıları döyməyə son kərə,
Ara vermədən ayrılığa,
Saatlar, axarsınız, axarsınız,
Axarsınız…
Anlamağa çalışaram
Inamı itirməyin bahasına
Bir söz söyləyəcəkdim sənə
Söyləyə bilmədim,
Dünyada səhərin acqarına çəkilmiş
Siqarının dadı
Ölüm özündən qabaq mənə yalnızlığını yolladı…
Demək ki, həm də ölümün elçısidi, qönçə vaxtıdı, ərəfədi yalnızlıq…Gizlin qalanlara salam verəcəyimiz,
yetəcəyimiz, bəlkə daha doğru olana çatmaq, qovuşmaq ərəfəsidi yalnızlıq…Dünyanın vücudumuzu dar qəfəs kimi sıxmağı da,
içimizin içimizə sığa bilmədiyi də bəlkə elə bundandı…
Bu dünyanın Yazı adına layiq olan bütün yazıları elə yaınızlıqdan yazılanlardı. Amma yalnızlığı zərgər dəqiqliyilə ifadə eləyən soz,
kəlmə hansıdı? Yalnızlığın düsturu necə, varmı görən?..
Yanmış körpülərin, sönmüş ocaqların başında, ot basmış yolların kənarında bir də heç vaxt dönməyəcəkləri göz qırpmadan,
nəfəs çəkmədən gözləməkdi yalnızlıq...Və bir də deyəsən hər an göz önündə olub gözümüzü yoranlara ruhumuzun