Ne olduğunu başa düşmürdü qız. Zerfin üzerinde ne ad nede adres var idi. Qız zerfi açdı. İçinden ağ bir kağıza yazılmış bir mektub çıxdı. Qelbi daha güclü döyünmeye başladı. Çünki sevdiyi oğlanın qoxusu var idi bu mektubda. Başı gicellenmeye başladı. Gedib yavaşca divanda oturdu. Kağızı açdı ve elleri titreyerek oxumağa başladı. Sevdiyi oğlan mektubda bele yazmışdı: Sevgilim senden ayrılandan sonra bir üreye iki sevginin sığmayacağını başa düşdüm. Senden sonra ne birini sevdim ne de birine baxdım. Sadece hemişe seni sevdim. Sensiz günlerimin her biri o birinden daha çetin keçirdi. Her gün daha çox darıxırdım. Sene bir kitab şer yazdım. Her gün yazdım, her gün oxudum illerce ağladım. Her gece sehere qeder seni düşündüm. Her gece senin yanında olmağı istedim ve her gece sensizliye lenet etdim. Yuxuları haram etdim özüme. Sensizliyin acığın gözlerimden aldım ve bir gün her şeyi deyişdirecek bir fürset düşdü elime. Bunu fürset hesab etmeyib özüme haqsızlıq ede bilmedim. Ve bu fürset