!=!DEVIL MAY CRY!=! [Off] (29.09.2017 / 02:28)
Təxminən 12-15 ilin söhbətidir.
Aeroport yolunun üstündə yerləşən keçmiş “Sədərək” bazarından kardon çamadan (qış paltarlarını yığıb şifoner başına qoymaq üşün) almağa getmişdim. İndi həmin çamadanlardan “Master Tibot”dan tutmuş üzü “Binə”yə qədər hər yerdə var. Amma onda yox idi.
Heç yerdə tapmadım və məcburən yataq dəstləri dükanlarına girdim. Ki, bəlkə bunlarda istifadəsiz boş qutular olar, aradığım “haqq-hesabı” da buradan alaram. Düşüncəmdə yanılmadım. Biri ilə razılaşdıq. Dedi, 7 manat. Sevincək götürdüm. Amma qaldıranda baxdım qutu çox ağırdı. Fikirləşdim, yəqin elə çəkisi, ağırlığı budur. Hətta bir az da deyinə-deyinə maşına doğru irəlilədim.
Evə gəldim. Qutunu xanıma verdim. Açdı. Bir də baxaq nə? İçində 2 dənə çox bahalı pakrival. İkimiz də çox pis olduq. Tez saata baxdım. Artıq gec idi, qayıtmaq, qutunun içinə səhvən qoyulan həmin pakrivalı qaytarmaq üçün. Beləcə səhəri gözlədik.
Amma axşam çox maraqlı hadisələr yaşandı. Mən – həmin gün telefon açan ən az 5-6 dostuma, xanım da təxminən eyni sayda tanış-bilişə, rəfiqəsinə olanlar haqda danışdı və bir adam bizə demədi ki, aparıb qaytarın. Hamı bir ağızdan tövsiyyə elədi: “Ay balam, kasıb adamlarsız, Allah ruzunuzu(?) verib. Oğurluq-filan eləməmisiz ki. Qismətdir bu”
Şokda idik. Necə yəni qismət? Belə qismət, ruzi olur? İnsanlar niyə belə olub? İndi eyni hadisə bunların başına gəlsə həmin bahalı malın ardınamı keçiləcəkdi? Kimsə borc, hesabmı odəyəcəkdi? Və ya bənzər məntiqlə, minvalla gedib hardansa üzük seçəsən, təsadüfən barmağında qala və evə qayıdasan, bunudamı qaytarmayacaqsan ki, qismət, ruzidir?. Nə isə. İnanılmaz pəjmürdə olduq. Ətrafdakıların qorxunc, absurd məsləhətlərindən dolayı.
Mən isə səhərin açılmasını gözləyirdim. Çox səbrsizliklə həm də.
Düz saat 9-a qalmış “Sədərək”də idim. Dükanın qarşısında. Gördüm satıcı gəlir. Təxminən 45 yaşı olardı. Məni görən təki öncə uzaqdan diqqətlə baxdı. Dayandı. Sanki dünən təsadüfən mal aparanın olub-olmadığını dəqiqləşdirirdi. Sonra iri addımlarla hövlanək irəli gəlib boynumu qucaqladı.
Və...səsli ağladı.
Dediklərini nöqtəsinə-vergülünə toxunmadan yazıram: “Əziz qardaş, bilmirəm kimsən. Amma mənim adım Adildi. Bu dükanda ayı 120 manata çalışıram. Mənim səhvim ucbatından apardığın pakrivalın qiyməti isə 750 manatdır. Müdir dünən mənə şərt qoydu. Ki, malın dəyəri qədər pulsuz işləyib borcunu qaytaracaqsan. Qaytararam. Qaytaracaqdım. Problem yoxdur. Amma evdə xəstə uşağım var. Mən maaşımı qəpiyinə qədər onun dərmanlarına xərcləyirəm. Bircə ay dərmanı geciksə gözləri kor olar. Ona görə bu orucluq gecəsində (həmin ərəfə Ramazan idi) səhərə qədər Allaha dua edib yalvarmışam ki, malı aparan geri qaytarsın, haram adam olmasın”
P.S. Mən həmin gün bir çox şəxsi və ailə dostlarımdan imtina etdim.
© Elşən Musayev