!=!DEVIL MAY CRY!=! [Off] (20.07.2021 / 15:22)
Küçədə bir dilənçiyə pul uzatdığınız anda yanında Çarlz Bukovskinin "Bir tək mənəmmi belə yaşayan?" kitabını görsəniz, ilk reaksiyanız necə olar? Yəqin ki, bəzilərimiz həmin kitabın sadəcə diqqət çəkmək üçün dilənçinin yanında olduğu qənaətində olar, bəzilərimiz fikir verməz, ya da ümumiyyətlə, pul verməmək üçün bəri başdan bir neçə metr qalmış yolunu dəyişər.    Bakı küçələrində dilənçi çoxdur. Amma etiraf edək ki, yanında belə böyük fəlsəfi yükü olan kitabın olduğu dilənçi azdır, ya da yoxdur. Ad diqqət çəkməyə bilməz:"Bir tək mənəmmi belə yaşayan?"..       Çox uzatmayacam, diqqətimi çəkdi və "bu kitab sizdə haradandır?" sualı biixtiyar ağzımdan çıxdı. Dilənçi sakitcə ah çəkdi, bir qədər tərəddüd etdi, məni başdan-ayağa gözdən keçirib ondan gözləmədiyim şəkildə ayağa durdu, kitabı sinəsinə sıxıb quru, sümükləri çıxmış uzun barmağı ilə skamyanı göstərərək gəncliyinin ,heç şübhəsiz, ağrı-acılarla, məşəqqət içində keçdiyindən xəbər verən və dibsiz quyunu andıran balaca gözlərini gözlərimə dikib zəif səslə "gəl orada oturaq" dedi. Təklifi səssiz qəbul etdim. Tələsəcək yerim yox idi.    Skamyada oturandan sonra bir müddət sükut hökm sürdü. Bu sükut bəlkə də 2 dəqiqədən çox olmadı, amma mənə çox uzun göründü. Qarşımdakı insana çox yaş vermək olmazdı. Üst-başını geyindirsən, saç-saqqalına əl gəzdirsən, 45-50 yaş arasında olduğunu düşünmək olardı. İlk baxışdan az qala İsa Məsihə oxşatmışdım. Kimsəsiz olduğu gün kimi aydın idi. Oturduğu yerdəki yorğan-döşək də burada gecələdiyindən xəbər verirdi. İndi qarşımda tutqun gözlərini 20 metr məsafədə bir-biri ilə oynayan uşaqlara zilləyərək nəsə düşünən naməlum kişi orta əsrlər dərvişi təsəvvürü yaradırdı. Sanki səpələnmiş fikirlərini cəmləyirdi, deyəcəyi sözləri süzgəcdən keçirirdi. Nəhayət sözə başladı:- Ay oğul, soruşmaq olarmı harada, hansı ixtisası oxuyursan?Universitet və ixtisasımı söylədikdən sonra ani pauza götürdü və davam etdi:- Mənim adım Adəmdir, oğul. Bunu sənə danışmayacaqdım, amma görürəm gəncsən, tələbəsən və indi həyatında atacağın hər hansı addım sənin həyatdakı yolunu müəyyən edəcək. Özüm 25 il əvvəl Bakı Dövlət Universitetinin tarix fakültəsini qırmızı diplomla bitirmişəm. Atam Yasamalda keçmiş polis rəisi olub. Yaxşı pulumuz, var-dövlətimiz olub deyə yağın, balın içində yaşamışıq. Universitetdə çox böyük hörmətim də olub. Sənə deyim ki, ay oğul, bu hörməti atama görə yox, özümə görə qazanmışdım...  Burada həqiqətən beynimdə cavabsız suallar meydana çıxdı. Haradan haraya? Keçmiş polis rəisinin oğlu, Tarix fakültəsinin məzunu, özü də qırmızı diplomla universiteti bitirmiş şəxsi nə bu hala salmışdı? Filmlərdə, kitablarda belə enişlərə çox rast gəlmişəm. Amma real həyatda belə biri ilə qarşılaşmadığımı etiraf edirəm. Buna görə məni çaşqınlıq bürüdü və hiss etdim ki, Adəm kişi bunu sezdi. - Hə, ay oğul, haradan haraya... Allah bu zəhrimara lənət etsin. Andıra qalsın onu..nəyi nəzərdə tutduğunu bilmədən gözümü döydüm)... dördüncü kursu bitirəndən sonra,  dostumun ad günündə uşaqların küyünə getdim. "Bir dəfə vur, hiss etməyəcəksən, özünü başqa aləmdə tapacaqsan"... Şirnikləndim və həmin gecə, indi hər gün yadıma düşərkən lənət oxuduğum gecə ilk dəfə narkotik qəbul etdim. Dedikləri doğru çıxdı. Demək olar ki, ətraf aləmdən qopdum. Elə bir həzz gəldi ki, onu başqa heç nə ilə əvəz edə bilməzdim... Çox qəribə idi... Ondan sonra bir dəfə də qəbul etdim. 3 gün fasilədən sonra. Çünki vücudumda sanki bir dəyişiklik baş vermişdi. Axşamlar başım bərk ağrıyırdı, elə bir fikir gəlirdi ki, sanki yenə narkotik qəbul etsəm, bütün ağrılar yox olacaq. Həqiqətən də elə idi, bütün ağrılar yoxa çıxırdı. Amma bir dəfə də olsun düşünməmişdim ki, bu ağrılar niyə meydana çıxır? Bu sualı özümə vermirdim. Dostlar artıq mənbə halından çıxdılar. Beləliklə pulsuz narkotik də əldə edə bilməyəcəkdim. Başladım pulla almağa. O qədər möhkəm aludə olmuşdum ki, evə də qorxumdan getmirdim, ya da çox gec gəlirdim, başa düşəcəkdilər vəziyyəti. Kamp bəhanəsi, yarışlar, şeir gecələri və s. bəhanələr gətirirdim. Çox ağır dönəmlər idi, başa düşürdüm ki, bunu çox gizlədə bilməyəcəkdim. Xroniki başağrısı, evə gec gəlmək, arıqlamağım şübhələnmək üçün tutarlı əsas idi. Belə bir dönəmdə toydan gələrkən Şamaxı yolunda atam və anam avtomobil qəzasına uğrayıb həlak oldular. Onlarla birgə mənim də xəyallarım, gəncliyim dəfn olundu. Başını nə ağrıdım, ay oğul, bütün varidat mənə qaldı və tez bir zamanda atamdan qalan pulları həm qumarda uduzaraq, həm də narkotikə xərcləyərək bitirdim. Evi də qumara qoyub uduzdum. Narkotik üstündə tutdular, 8 il məhbəsdə yatdıqdan sonra qaldım küçələrdə. 20 ildir bu küçələrdəyəm, sağ olsunlar, pul verirlər, amma günlük yeməyə güclə çatır. Bu kitab da məni və bizi ifadə edir. "Bir tək mənəmmi belə yaşayan?"...
   Toplumun ən qaynar nöqtəsində - sosial problemlərin bütün çılpaqlığı ilə göründüyü küçədə bu mənzərə ilə rastlaşmaq sərt şillə kimi üzümə dəyib məni çox möhkəm silkələdi. Biz hara gedirik? Maddi və mənəvi travmaların nəticəsində narkotikə qurşananların olduğunu bilirdim, bu xəstəliyin ziyalılara yoluxması dəhşətə gətirdi məni. Özünə təskinlik vermək üçün fəlsəfi fikir sahiblərində düşdüyü rəzalətə haqq qazandıran cümlələr arayan ziyalı....Ali təhsilli əkinçi, ali təhsilli fəhləsi olan səviyyəli bir cəmiyyət arzusunda ikən ali təhsilli dilənçi ilə qarşılaşmağın nə demək olduğunu anlamaq çətindir. "  Hələ ki gec deyil" - düşüncəsi ilə, ey insanlığın qeyrətini, millətin qeyrətini çəkən kəslər, gəlin papağımızı qarşımıza qoyub fikirləşək. Sabah " dəlilər aləmi" " ölülər aləmi" silsiləsindən bir də " ziyalı narkoman və dilənçilər aləmi" ilə üz- üzə qalmamaq, bu aləmdə yad ünsürə dönüb insan və insanlıq həsrəti çəkməmək üçün nə edək?İnşallah, gecikməmişik...