dә ay yarımdan sonra qayıdacağam.
Malik razılaşdı, Sәһәr onsuz da iş günü deyildi.
Mәn atamı görmәyә һәsrәtәm. Hәmişә uzun sәfәrdә olur. Onunçün də gәlәndә yanından çәkilmirәm. İndi Maliklә nәrd oyırdılar. Beyründә oturub tamaşa edirdim. Ancaq xəyam başqa yerdә idi...
Keçәn ilin bu axşamı Asifdәn tәbrik teleqramı almışdım. Mәnә bәxtәvәrlik, xoşbәxtlik arzulamışdı. İndi isә elə bil nә o vardı, nә mәn.

Ertәsi gün anam çay süfrәsi açmışdı. Stolun әtrafında dövrә vurub oturmuşduq. Hәrdәn, atam evdә olanda mәn samovara od salıram. Kişi bundan xüsusi zövq alır.

— Vallaһ, konyak bunun yanında yalandır,—deyә atam armudu stәkanını qaldırıb, dodaqlarını marçıldada-marçıldada çayı tәrifləyirdi.—Rәngi, tamı, әtri... һamısı әladır. Bir balaca keflәndirmәyi dә olsaydı, һeç misli yoxdur.
Malik stәkanını nәlbәkiyә böyrü üstә qoymuşdu. Demәk istәmirdi. Ancaq atamın üçmәrtәbә tәrifindən sonra mən ona yanaşdım:
—Asif, qoy bir dә süzüm sәninçün,—dedim. Dedim və tutuldum.
Qardaşım һeyrәtlәndi. Anam tәәccüblә mәnә sarı döndü. Yaxşı ki, atam һeç nə sezmәdi. Malik gözlәrini bәrәldib qəzәblә üzümә baxdı:
— Mәn һaçandan Asif olmuşam? Yoxsa… özümdәn xəbərsiz mənә təzә ad qoymusuz?..
Arvadı da mәsәlәdən duyuq düşmüşdü. Onun әtәyini çəkdi.
— Yaxşı da... Böyük qәbaһət elәmәdi ki...
Qardaşım qazdan ayıqdı...
...Bayramdan dörd gün ötmüşdü. Poçt qutusundan qәzetləri çıxaranda yerә ağ bir zәrf düşdü. Qaldırıb baxınca
üstündәki xәtt mәnә tanış gәldi. Zәnnimdә yanılmamışdım. ondan idi! Dәr-divar başıma һәrləndi. Bir anlığa özümü itirdim. Hәm gözlәnilmәz şad xәbәrdәn sevinәn kimi oldum, həm dә üz vermiş qәfil fәlakәtdәn qorxan kimi. Otağıma çəkildim. Arxadan qapını örtdüm. «Görәsәn nә yazır.„» Beynimdən sürәtlә müxtәlif fikirlər keçdi: «Asif mәni barışmağa çağırır » «Asif mәnә nifrәt elәyir...» «Asif mәndәn üzr istəyir» Zәrfi açmağa әlim gәlmirdi. Yaxşı ki, evdә tәk idim. Nə hala düşdüyümü heç kəs görməyəcəkdi. Aһ!.. Bu nә həyəcanlı dәqiqәlәrdi mәn yaşayırdım! Demәk,