, һələ unutmamışdı. Asifә ürəyimdә toplanan kinim, küdurәtim qurtardı. Yerinә sevgi, mәһәbbәt doldu.

Mәn zәrfi bәrk-bərk sinәmә sıxıb gözlәrimi yumdum. Xəyalımda onu görürdüm, tәsəvvürümdә onunla danışırdım.
...Mәktubu oxuyandan sonra qallarım sustalıb yanım düşdü. Yazmışdı:
«Sevda xanım!
Salam. Bayramını tәbrik etmәkdә gecikdiyimə görә üzr istəyirəm. Dünyanın әn bәxtəvәr adamları yenicә sevilənlədir. Onların һәr günü tәntәnәli bir bayramdır. Sən də belәlәrindәnsәn, Sevda. Qibtәyә layiq bu xoşbәxt gəncliyinin bütün günlərini təbrik edirәm.
Hörmətlə: Asif


Kövrәldim. Gözlərim doldu. Yalqız otaqda Asiflә danışırmış kimi ucadan dedim:
—İnsafın olsun! Axı, mәn yazıq, kimi sevirәm?!.


MÜӘLLİF

Axşamtәrәfi idi. Qaş qaralırdı. Sevda sabaһkı dәrslәrә һazırlaşırdı: «...Güclü sellәr yer sәtһi ilә axaraq onu yuyur vә müxtәlif ölçülü oyuqlar amәlә gətirir. Sonralar həmin oyuqlar böyüyüb yarğanlara çevrilir...».
Telefon zәng çaldı. Qalxıb o biri otağa keçdi. Dәstәyi götürdü:
—Allo?!.—deyә һay verdi.
— Salam, Sevda.
—- Salam. Bağışlayın, kimdir?
— Mәnәm... Vaһiddir...
— Hә... Tanımadım sәsindәn.
—Çünki biz birinci dәfәdir telefonla danışırıq. Ondandır.
— Bilmirәm... necә deyim...
Sevda onun qısıldığını һiss edincә birdәn... qırmızı mәkubu xatırladı. «V» budurmu?!.
— İndi evdә neylәyirsәn, Sevda?—deyә Qarabala dili dolaşa-dolaşa maraqlandı.
Qız nә cavab verәcәyini bilmәdi.
— Başa düşmürәm. Bu nә sualdır.
— Sәninlә vacib işim vardı.
Sevda dinmәdi. Nә deyәydi. Sakitlik içәrisindә ürәyinin döyüntüsünü eşitdi. «Anladım! Mәnә mәktub yazan bu imiş! Vaһid!». Çoxdan bәri beynini gәmirәn şübһәlәr sanki dağılmağa, seyrәlmәyә başladı. Sevda fövrәn ciddiləşdi. Səsinin aһәngini dәyişərәk dillәndi:
—Axı, nә işdir? Telefonda deyә bilmәzsәn!
—Xeyr. Mütləq özünlə görüşmәliyәm.—Qarabala azacıq nәfәsini dәrib, әlavә etdi:—İkilikdә danışmalıyıq. Әgәr bu gün vaxtın yoxdursa, sabaһa qalsın.
Sevda sözlәrinә acılıq qatdı:
— Xeyr! Heç sabaһ