Rәfiqәmin bu ümidverici sözlәri mәnә bir dünya sevinc bəxş etdi. Mükafat әvәzi olaraq onu qucaqlayıb öpdüm. Heç ömrümdə belә şadlanmamışdım. Sinәmә xoş bir sәrinlik doldu.


MÜӘLLİF

İndi ki, sirrin üstü açıldı, qoy siza Valeһdən deyim...
Sevdaya mәktub yazmamışdan bir neçə gün qabaq o, universitetin һәyәtindә Asifə yanaşdı, Soyuq tәrzdә salam verdi. Boğazdan yuxarı kefini-һalını xәbәr aldı.
— Sağ ol, yaxşıyam,—deyә onun sözlü adama oxşadığını duyan Asif dә һörmәt xәtrinә:—Sәn necәsәn?—soruşdu,
Valeһin fikri dağınıq idi. Cavab əvәzinә dönüb әtrafa göz gәzdirdi. Universitet binasının qarşısındakı meydanda yüzlәrlә tәlәbә gәzişirdi. O, saatına baxdı.
— Mәp sәninlә danışmaq istәyirәm, Asif.
— Buyuracaqsan.
Dәrsin başlanmasına һәlә 20 dәqiqә vardı.
— Bәlkә gedәk o yanda...
-Yәni söһbәtin belә gizlidir?
— Necә deyim... İkimizә aiddir.

Valeһ Asifin qolundan tutub onu qәlәbәlikdәn kәnara çəkdi. Hündür elektrik dirәyinin böyründә dayandılar.
— Görürsәn dә, bu gün nə yaxşı һava var.—deyә Valeh «diplomat» çantasını sәkinin qırağına qoydu. Mәtlәbә girmәzdәn qabaq, cibindәn çıxardığı «Kent> siqaretindәn birni yandırıb tüstülәtdi.—Elә bil lap baһardır.

Asif gözlәyirdi. Bunlar һamısı müqәddimә idi.
— Özün yaxşı bilirsәn ki, biz dostuq. İki ildir bir qrupda oxuyuruq. Hәlә aramızda...
—Biz dost yox, yoldaşıq,—deyә Asif düzәliş verdi. —Bunlar başqa-başqa şeylәrdir. Valeһ һiddәtlәndi:
— Xaһiş elәyirәm, sözümü kәsmә!—O, siqaretini sümürüb tüstünü çiyninin üstündәn yana üflәdi.—Nә isә... Mәn sәndən Sevda barәdә bir mәsәlәni soruşmaq istәyirәm.
— Sevda barәdә?
—Bәli. Ancaq gizlәtmә. Lap düzünü de. Onu sevirsәnmi?

Asif bu sualın qarşısında çıxılmaz vәziyyәtdә qaldı. Lakin özünü әlә alıb, tәmkinini pozmadı. Dodaqlarını bir-birinә qısıb, gözlәrini qıydı. Müsaһibinin üzünә deyil, ayrı sәmtә baxdı.
— Nәyinә gәrәkdir?—deyә Valeһә sәrt, һәm dә qısa bir cavab verdi.
— Bu mәnim üçün çox vacibdir. Bizim evdә anam da, atam da Sevdanın