necә getmişdi balmirdim..
Gözlәmәk mәnasızdı. Mən irәli çıxıb pillәləri qalxanda arxadan bir sәs eşitdim:
— Dayan, Sevda!..
O dәqiqә tanıdım. Asif idi! Heyrәt məni bürüdü. Donub qaldım. Gün һayandan doğmuşdu? Geri çevrilәndə onu qarşımda
gördüm.
— Sәnә soyuq olar,—deyә plaşını çıxarıb çiynimə saldm.
— Bəs... bәs... özün?..
— Eybi yoxdur. Mәnim üçün naraһat olma.

Gözlәrimә, qulaqlarıma inana bilmirdim. Asif mənimlə danışırdı...
Elә bu vaxt Valeһ tәngnәfәs һalda yüyürә-yüyürə bizə yaxınlaşdı.
— Piyada getmə, Sevda. İslanacaqsan. İndi dalımca maşın kəlәcək. Sәni mәn apararam,—dedi, Cavab gözlәmədən tez qaçıb qapı ağzında küncә qısıldı, Asif tutuldu. Heç onu belə pәrt olan görmәmişdim. Yağış başından tökә-tökә təmkinini vozmadan üzümә baxdı.
— Qalırsan?—soruşdu.

Mәn fikirlәşmәdәn plaşın әtәyini qaldırıb onun çiyninə atdım:
—Yox! Gedәk!—dedim, Yola düzәldik.
Qarşıdakı tinә çatıncaya qәdər nə o danışdı, nə mən. Küçәlәrdәn güclü sel axırdı. Soyuq sümüklәrimә işlәyirdi. Şiddәtli külәklә gәlәn yağışın damcıları sifәtimә qırma kimi dәyirdi. Ancaq mәnim üçün bundan xoş, bundan səadətli dәqiqәlər olmazdı! Bir plaşın altında onunla çiyin-çayinә addımlayırdım. Kör nә vaxtdı һəsrәtindәydim! Mәn Asifi qayğısına, mәһәbbәtinə susamışdım.
— Necәsәn, Titi?—deyә birdən һeç gözlәmәdiyim һalda o, qolumdan tutub bәrk-bәrk sıxdı. Mәnә çoxdan məһrәm olan bu sözdәn fәrәһlәndim, sinәm qabardı.
— Yaxşıyam... öküz...—dedim. Sonra özümü saxlaya bilmәyib qəfildәn ağladım:—Sәn nә üçün belә insafsızsan...
һıçqırıq mәni boğdu...
...Avtobus dayanacağına çatanda Asif yavaşıdı.

Soruşdum:
—Niyә durdun? Gülümsündü: —Bәs evә...
— Xeyr! Mәn sәninlә piyada getmәk istәyirәm,—dedim.—Axıracan...
— Uzaqdır, yorularsan...
— Eybi yoxdur!

Mәn әvvәllәr һeç zaman Asifә belә әrk elәmәmişdim. Yenә yolumuza düzәldik...
Yağış başımızın üstündә tarıma çәkilmiş plaşı nağara kimi çalırdı. İkimiz dә islanmışdıq. İndi mәn da üşümürdüm. Әksinә, yanaqlarım od tutub